Koncert Symfoniczny: Elżbieta Karaś-Krasztel / Piotr Wijatkowski


Piątek, 11 października 2019, godz. 19:00
Bilety –15, 20, 30 zł
Sala koncertowa FL

 

Ten koncert już się odbył.



Koncert Symfoniczny

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Lubelskiej
Elżbieta Karaś-Krasztel – fortepian
Piotr Wijatkowski – dyrygent

Program:
Karol Szymanowski / Grzegorz Fitelberg – Etiuda b-moll nr 3 op. 4
Wolfgang Amadeusz Mozart – XXII Koncert fortepianowy Es-dur KV 482
Robert Schumann – IV Symfonia d-moll op. 120
 

Okrzyknięty najwybitniejszym polskim kompozytorem po F. Chopinie – Karol Szymanowski (1882-1937) – to twórca, którego muzyka rozpoznawalna jest w całej Europie. Jako kilkunastoletni artysta powziął skomponowanie 4 etiud fortepianowych, które w głównej mierze nawiązywały do osiągnięć F. Chopina, czy współczesnego mu A. Skriabina. Szczególnie popularna stała się etiuda nr 3 b-moll – często wykonywana podczas swoich recitali m. in. przez I. J. Paderewskiego – odznaczająca się poważnym i dramatycznym wyrazem. Kilka lat później dzieło to zostało zorkiestrowane przez Grzegorza Fitelberga.
Z 25 koncertów fortepianowych W. A. Mozarta (1756-1791) 22. Koncert fortepianowy Es-dur KV 482 nawiązuje do wypracowanych przez kompozytora, ogólnych wzorców tego gatunku. Tym co charakterystyczne dla twórczości Mozarta w tym zakresie to kształt melodii głównego tematu – szlachetny i ozdobny, muzycznie „obiektywny”. Większość koncertów fortepianowych przeznaczonych były dla samego kompozytora, który wykonywał je podczas wielu koncertów. XXII Koncert fortepianowy, zbudowany jest z trzech części: Allegro, Andante, Allegro.
IV Symfonia d-moll Roberta Schumanna (1810-1856) (chronologicznie druga) – mistrza romantycznej kantyleny – napisana w 1841 roku (poprawiona przez kompozytora 10 lat później) ukazuje słuchaczom 4-częściową ucztę symfoniki romantycznej zrealizowanej „attacca” (bez przerwy między częściami), która dzięki takiemu zestawieniu zyskuje jednolity charakter wyrazowy poszczególnych części. Powolny wstęp (Andante con moto/Ziemlich langsam) wraz z pierwszym tematem allegra (Allegro di molto/Lebhaft) wprowadza słuchaczy w pełen niepokoju i napięcia wyraz symfonii. W drugiej części (Romanze:Andante/Ziemlich langsam) kompozytor sięga do materiały ze wstępu symfonii. Część trzecia (Scherzo: Presto/Lebhaft) to energiczne i bohaterskie scherzo orkiestrowe przełamywane spokojnymi, wariacyjnie potraktowanymi triami. Ostatnia część (Largo-Finale: Allegro vivace/Lebhaft) stanowi niejako kulminację utworu łączącą momenty zadumy z energicznym presto.
 

Partner Filharmonii