„Józef Wieniawski w 110. rocznicę śmierci”. Koncert kameralny w Muzeum Zamoyskich w Kozłówce

sobota: 2 lipca 2022
godz. 17:00 - Kaplica Muzeum Zamoyskich w Kozłówce

Bilety dostępne tylko w kasie Filharmonii i online

ALEKSANDRA MAZUREK – skrzypce
KONRAD KOMUSIŃSKI – wiolonczela
KAROLINA HORDYJEWICZ – fortepian
KAROL FURTAK – słowo o muzyce

Program:
J. Wieniawski – Trio fortepianowe G-dur, op. 40
J. Brahms – Taniec węgierski nr 5 (opr. M. Mazurek)
F. Chopin – Nokturn, op. 9 nr 2 (opr. M. Mazurek)
F. Schubert – Serenada, D 957 (opr. M. Mazurek)
I.J. Paderewski – Menuet G-dur, op. 14 nr 1 (opr. M. Mazurek)

Tegoroczne lato przyniesie miłośnikom muzyki kameralnej wiele niespodzianek. Upamiętniając 110. rocznicę śmierci Józefa Wieniawskiego proponujemy Państwu cykl koncertów prezentujących dorobek tego wybitnego polskiego pianisty.

Urodził się 23 maja 1837 roku, w domu Tadeusza i Reginy Wieniawskich, muzycznej oazie Lublina, miejscu spotkań artystów, literatów i poetów. Od najmłodszych lat stykał się ze światem dźwięków. Pierwszych lekcji udzielała mu matka, następnie edukacją chłopca zajęli się miejscowi pedagodzy. Postępy młodego pianisty były imponujące. I tak, mając dziesięć lat wyjechał do Paryża, gdzie został uczniem Pierre’a Josepha Zimmermanna, Charlesa Alkana i Antoine’a Françoisa Marmontela. Podobnie jak starszy brat Henryk, Konserwatorium ukończył z najwyższą nagrodą Prémier Grand Prix.

Po studiach Wieniawscy rozpoczęli wspólną karierę wirtuozowską budząc zachwyt wśród europejskich melomanów. Ich występy w Paryżu, Moskwie, Wilnie, Petersburgu, Wiedniu, Lipsku, Weimarze i Warszawie przyjmowano owacyjnie. Wspólnie też komponowali. W 1855 roku drogi artystyczne braci się rozeszły. Dążący do perfekcji Józef udał się do Weimaru po naukę do Franciszka Liszta, trzy lata później do Berlina, by uzupełnić wykształcenie teoretyczne u Bernharda Adolfa Marxa. Od 1862 do 1864 przebywał w Paryżu; dawał koncerty, udzielał prywatnych lekcji, komponował, był ulubionym artystą Napoleona III. Później wyjechał do Rosji, przez krótki czas uczył w Konserwatorium Moskiewskim. Do Warszawy wrócił w 1870 roku. Mając lat 29 przeniósł się do Brukseli i objął klasę fortepianu w Konserwatorium Królewskim. Zmarł 11 listopada 1912 roku. Dorobek kompozytorski Józefa ściśle związany jest z działalnością wirtuozowską. Spośród 52 opusów, największą część stanowią utwory fortepianowe oraz miniatury. Biografowie wspominają też jego twórczość kameralną i pieśniarską.

Dzieła Wieniawskiego oraz twórców mu współczesnych wypełnią Kaplicę Muzeum Zamoyskich w Kozłówce, w sobotnie popołudnia lipca i sierpnia.

Alina Staniak-Ziółkowska

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Muzyka”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.

współorganizator

Zmień język »
×
×

Koszyk

Skip to content