11 września 2026 19:00
Program
Piotr Czajkowski Koncert skrzypcowy D-dur, op. 35
Georges Bizet I i II Suita z opery „Carmen” (wybór)
George Enescu I Rapsodia rumuńska A-dur, op. 11
Wykonawcy
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Lubelskiej
Voytek Proniewicz – skrzypce
Voytek Proniewicz – skrzypce
Zadebiutował z orkiestrą Filharmonii Narodowej w Warszawie w 2005 roku. Od tego czasu koncertował z orkiestrami Filharmonii Wrocławskiej, Filharmonii Podkarpackiej, Filharmonii Świętokrzyskiej, Filharmonii Szczecińskiej, Filharmonii Gorzowskiej, Toruńską Orkiestrą Symfoniczną, Brevard Symphony Orchestra oraz orkiestrami Sinfonia Viva i Sinfonia Iuventus. Grał pod batutą Jana Krenza, Jerzego Maksymiuka, Tadeusza Wojciechowskiego, Mariusza Smolija, Tomasza Radziwonowicza, Sławomira Chrzanowskiego, Czesława Grabowskiego, Ewy Strusińskiej. Interpretował koncerty skrzypcowe Mozarta, Bacha, Vivaldiego, Czajkowskiego, Brucha oraz inne utwory Sarasatego, Wieniawskiego, Lipińskiego Kreislera, Lutosławskiego, Piazzolli. Artysta prezentował swoją grę w Filharmonii Rudolfinum w Pradze, Filharmonii Krakowskiej, Filharmonii Bałtyckiej, Filharmonii Lwowskiej, Filharmonii Macedońskiej, Filharmonii Lubelskiej, Filharmonii Śląskiej, NOSPR, Operze Narodowej w Pekinie, Beijing Concert Hall, w wielu miastach Polski oraz na świecie - Niemczech, Francji, Hiszpanii, Anglii, Austrii, Danii, Włoszech, Belgii, Czechach, Rosji, Armenii, Chinach, Singapurze, Wietnamie, Tajlandii, Arabii Saudyjskiej, Wenezueli oraz USA.
Nagrał trzy płyty dla wytwórni NAXOS – Karol Lipiński String Trios Op. 8 and Op. 12 (2018) - ICMA 2019 nomination, Ferenc Liszt Works for violin and piano (2014), Pupils of Chopin (2011) oraz muzykę do filmu Chopin – The Space Concert. Na płycie orkiestry Sinfonia Viva “Muzyka polska” wykonał Nokturn Es-dur Fryderyka Chopina w aranżacji na skrzypce solo i orkiestrę smyczkową - ICMA 2017 nomination.
W maju 2009 roku, Voytek Proniewicz wraz z orkiestrą Sinfonia Viva dokonał premierowego wykonania utworu Krzesimira Dębskiego „Dos Lid Far Jidisze Fidl” na skrzypce i orkiestrę smyczkową. W lipcu 2010 roku w duecie z Januszem Olejniczakiem oraz z zespołem Camerata Vistula wystąpił na festiwalu Veranos de la Villa w Madrycie.
Artysta koncertował na warszawskich festiwalach "Strefa Ciszy", "Klasycznie na trawie", „W Krainie Chopina”, Festiwalu Muzyki Polskiej w Krakowie, Letnim Festiwalu im. Jerzego Waldorffa w Radziejowicach, Festiwalu Mozartowskim Mozartiana w Gdańsku, Festiwalu Andrzeja Nikodemowicza w Lublinie, Festiwalu Skrzypcowym im. Karola Lipińskiego w Toruniu, European Music Festival in Vietnam, Rudersdal Sommerkoncerter i Sorø Internationale Musikfestival w Danii.
Skrzypek jest laureatem III nagrody na Międzynarodowym Konkursie im. Ludwika van Beethovena w Hradec nad Moarvici, Czechy (1998), I nagrody na Ogólnopolskim Konkursie Młodych Skrzypków im. Stanisława Serwaczyńskiego w Lublinie (2002), III nagrody na XV Międzynarodowym Konkursie Muzyki Kameralnej im. Kiejstuta Bacewicza w Łodzi (2004) oraz otrzymał wyróżnienie na VI Międzynarodowym Konkursie im. Karola Szymanowskiego w Łodzi (2005).
Voytek Proniewicz ukończył Akademię Muzyczną im. Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie profesorów Mirosława Ławrynowicza i Andrzeja Gębskiego w 2005 roku. W 1998 roku Telewizja Polska nakręciła oraz wyemitowała film pt. „Impresja na skrzypce”, w całości poświęcony osobie młodego skrzypka. Ponadto otrzymał stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2001 roku, stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego „Młoda Polska” w roku 2009, Nagrodę Prezydenta Miasta Gliwice w dziedzinie Kultury i Sztuki w roku 2013 oraz stypendium Marszałka Województwa Śląskiego w dziedzinie kultury w roku 2018.
Tadeusz Wojciechowski – dyrygent
Tadeusz Wojciechowski – dyrygent
Urodzony w Warszawie, po studiach w stołecznej Akademii Muzycznej w klasie wiolonczeli Andrzeja Orkisza i dyrygentury w klasie Stanisława Wisłockiego, w latach 1973-74 doskonalił swoje umiejętności w zakresie gry na wiolonczeli w paryskim Narodowym Konserwatorium w mistrzowskiej klasie Bernarda Michelina.
Jako kameralista otrzymał III nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Muzyki Współczesnej „Gaudeamus” w Rotterdamie (1973), a jako wiolonczelista II nagrodę na Ogólnopolskim Konkursie Wiolonczelowym im. Dezyderiusza Danczowskiego w Poznaniu (rok później). Jest laureatem wielu nagród również jako dyrygent. Najważniejsze spośród nich to: II nagroda na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim w Besançon we Francji oraz III nagroda i Nagroda Ministra Kultury i Sztuki na Międzynarodowym Konkursie Dyrygenckim im. Grzegorza Fitelberga w Katowicach.
Jeszcze w czasie studiów w Paryżu współpracował z takimi zespołami, jak Orchestre de Versaille, Les Musiciens de Paris, Orchestre des Pasdeloup, Orchestre de Colonne i Orchestre de Conservatoire. W latach 1976-77 był koncertmistrzem Polskiej Orkiestry Kameralnej kierowanej przez Jerzego Maksymiuka, z którą odbył kilka tournées, m.in. po Włoszech, Niemczech i Wielkiej Brytanii oraz dokonał nagrań dla firmy fonograficznej EMI. Równocześnie, od 1976 rozpoczął jako dyrygent współpracę z Teatrem Wielkim w Warszawie, która trwała do 1983. W 1982 został zaproszony do Królewskiej Duńskiej Opery w Kopenhadze, gdzie w latach 1983-96 był głównym dyrygentem.
Występował również w tak prestiżowych teatrach operowych świata, jak Metropolitan Opera w Nowym Jorku, Teatro La Fenice w Wenecji, Teatro Carlo Felice w Genui, Królewska Opera w Sztokholmie i Królewska Opera w Oslo. W 1994 został dyrektorem Orkiestry i Chóru Polskiego Radia w Krakowie i pełnił tę funkcję do rozwiązania zespołu. Następnie objął funkcję dyrektora Teatru Wielkiego w Warszawie i pełnił ją do 1996. Od 1998 do 2004 był dyrektorem artystycznym Muzycznego Festiwalu w Łańcucie i Filharmonii Rzeszowskiej. W 2002 został również szefem-dyrygentem Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Pomorskiej. Ponadto współpracuje z niemal wszystkimi orkiestrami symfonicznymi w Polsce i z Orkiestrą Sinfonia Varsovia. Jest też pierwszym gościnnym dyrygentem Narodowej Opery Łotewskiej w Rydze, stale współpracuje z Teatrem Operowym w Monachium. W latach 2005 – 2008 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Filharmonii Łódzkiej im. A. Rubinsteina.
Występował w wielu krajach, m.in. w Niemczech, Francji, Wielkiej Brytanii, Luksemburgu, Belgii, Danii, Norwegii, Szwecji, Słowenii, we Włoszech, Turcji, Stanach Zjednoczonych, Meksyku, Kolumbii i Japonii. Dokonał wielu nagrań dla Polskiego Radia i Radia Duńskiego. Ma w repertuarze czterdzieści dzieł operowych oraz większość światowego repertuaru symfonicznego.
W roku 2007 kapelmistrz został uhonorowany Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze – Gloria Artis”, przyznawanym przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
Od września 2009 roku pełnił funkcję Dyrektora Artystycznego Polskiej Orkiestry Sinfonia Iuventus, a od listopada 2012 Dyrektora Naczelnego orkiestry.
Opis
Wiosna 1878 roku nad Jeziorem Genewskim miała przynieść Piotrowi Czajkowskiemu upragniony spokój po katastrofalnym, zakończonym załamaniem nerwowym małżeństwie z Antoniną Milukową. To właśnie w szwajcarskim Clarens, w atmosferze emocjonalnego uzdrowienia, narodził się jeden z najwspanialszych i najtrudniejszych koncertów skrzypcowych w historii. Czajkowski, choć sam nie grał na skrzypcach, stworzył partię solową o tak bezwzględnych wymaganiach technicznych, że pierwotny dedykant dzieła, Leopold Auer, uznał ją za niewykonalną i odmówił prawykonania. Premiera w Wiedniu skończyła się skandalem, a wpływowy krytyk Eduard Hanslick pisał z oburzeniem o „muzyce, którą słychać, jak śmierdzi”. Czas zweryfikował te niesprawiedliwe oceny – dziś Koncert skrzypcowy D-dur stanowi absolutny filar światowego repertuaru.
Sekret tego dzieła tkwi w idealnej równowadze między symfonicznym rozmachem a intymną, wręcz bezbronną emocjonalnością. W otwierającym Allegro moderato wirtuozowska partia skrzypiec napędza dramaturgię utworu – liryczny szept w jednym impulsie ustępuje miejsca potężnej ekspresji. Serce koncertu bije w środkowej Canzonetcie. Ta pieśń – wysnuta przez grające z tłumikiem skrzypce na tle ciemnych barw instrumentów dętych drewnianych – nasycona jest głęboką melancholią. Nastrój ten zostaje gwałtownie przerwany przez finałowe Allegro vivacissimo. To żywiołowa część oparta na porywającym ludowym tańcu – trepaku, w której solista i orkiestra nie rywalizują ze sobą, lecz prowadzą pełen pasji dialog aż do triumfalnej kulminacji.
Mało który kompozytor zapłacił za swoje arcydzieło tak wysoką cenę jak Georges Bizet. Premiera Carmen w paryskiej Opéra-Comique w 1875 roku wywołała obyczajowy skandal. Mieszczańska publiczność była zgorszona drastycznym realizmem, brutalnością namiętności i postacią robotnicy z fabryki cygar, która ponad wszystko stawia własną wolność. Wycieńczony pracą i załamany chłodnym przyjęciem krytyki Bizet zmarł na atak serca zaledwie trzy miesiące po premierze. Nie dożył momentu, w którym jego dzieło podbiło świat – nie tylko ze sceny operowej, ale i w formie instrumentalnych suit koncertowych.
Bizet dokonał w Carmen rzeczy niezwykłej: stworzył partyturę, w której genialna instrumentacja staje się kluczowym narzędziem charakteryzacji psychologicznej postaci i temperatury zdarzeń. Słuchając orkiestrowej suity, obcujemy z francuską, niezwykle wyrafinowaną wizją hiszpańskiego temperamentu. Kompozytor mistrzowsko przetwarza esencję tamtejszego folkloru – czego dowodem jest słynna habanera czy porywająca seguidilla – wykorzystując ostry, słoneczny koloryt instrumentów blaszanych i perkusji. Kunszt Bizeta przejawia się w operowaniu kontrastem: obok fragmentów kipiących zmysłową energią i dumą torreadora wprowadza momenty tragicznego skupienia. Nagłe zmiany faktury i wyeksponowanie barw instrumentów solowych sprawiają, że nawet bez udziału śpiewaków orkiestra kreśli przed nami pełnokrwisty, dramatyczny teatr namiętności i śmierci.
George Enescu miał zaledwie dwadzieścia lat, gdy w 1901 roku skomponował
I Rapsodię rumuńską. Młody artysta, wykształcony w konserwatoriach w Wiedniu i Paryżu, dysponował nienagannym, zachodnioeuropejskim warsztatem, ale jego wrażliwość pozostała wierna rodzimej tradycji Mołdawii i Wołoszczyzny. Choć w późniejszych latach Enescu stworzył wiele głębokich, złożonych dzieł symfonicznych i kameralnych, to właśnie ta młodzieńcza kompozycja przyniosła mu światową sławę – ku lekkiemu niezadowoleniu samego twórcy, który obawiał się, że zdominuje ona pamięć o jego dojrzałym dorobku.
I Rapsodia rumuńska to majstersztyk formy epizodycznej, w której kontrastowe motywy łączą się w jeden płynny, łańcuchowy przebieg. Utwór rozwija się swobodnie, rezygnując z klasycznej struktury wieloczęściowej na rzecz ciągłej zmienności nastrojów. Enescu sięga tu bezpośrednio po autentyczne melodie ludowe oraz pieśni miejskich kapel (lăutari). Wplata te cytaty w elastyczną materię symfoniczną, łącząc je w procesie narastającego tempa i dynamiki. Utwór rozpoczyna się niewinnym, wręcz leniwym dialogiem klarnetu i oboju, przypominającym pasterską improwizację. Stopniowo zagęszcza się faktura, dochodzą kolejne sekcje, a kapryśna akcentacja rytmiczna nadaje muzyce potężny pęd. Melancholijny początek ustępuje miejsca nieposkromionej radości życia. W kulminacji orkiestra przeobraża się w gigantyczną, wiejską kapelę, która w zawrotnym tempie i poprzez kolorystyczne fajerwerki zmierza do porywającego, ekstatycznego finału.
Najbliższe koncerty
KalendarzBrak dostępnych koncertów.
