Koncert symfoniczny
Natalia Kukulska „Czułe struny”
27 listopada 2026 19:00
Ułatwienia dostępu
11 listopada 2026 19:00
Utwory w aranżacji Pawła Steczka:
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Lubelskiej
Przemysław Hanaj – gitary
Kosma Kalamarz – gitara basowa
Łukasz Kurek – perkusja
Małgorzata Chruściel – wokal
Michał Rudaś - wokal
Paweł Steczek – dyrygent, kierownictwo muzyczne, aranżacje, fortepian, akordeon, syntezator
Andrzej Sułek – prowadzenie koncertu
11 listopada świętujemy wolność najpiękniej, jak umiemy – radośnie, wspólnie i z orkiestrą!
Z okazji Narodowego Święta Niepodległości zapraszamy na wyjątkowy koncert. Na scenie zabrzmią klasyki polskiego rocka lat 80. i największe evergreeny, które zna i nuci cała Polska. Usłyszymy m.in. Nie pytaj o Polskę, Kocham Wolność, Arahja, Chcemy być sobą, Biały Krzyż, Dumka na dwa serca, Don’t Give Up, Mój dom na Ciebie czeka, Jesienne róże.
To utwory, które na przestrzeni lat stały się czymś więcej niż tylko popularnymi przebojami – opowiadają o wolności, miłości, tęsknocie, przywiązaniu do miejsca, w którym żyjemy, i o tym, co dla nas ważne.
Znane melodie zabrzmią jednak w zupełnie nowej odsłonie. Za ich symfoniczne aranżacje odpowiada Paweł Steczek, który łączy charakterystyczne brzmienie polskiej muzyki rozrywkowej z możliwościami orkiestry. Rockowa energia, mocne teksty i kultowe melodie, a także bogactwo brzmienia instrumentów symfonicznych stworzą koncert pełen emocji, dynamiki i muzycznych niespodzianek.
Będzie wzruszająco i nostalgicznie, ale przede wszystkim – radośnie. Przed nami okazja do bycia razem, przeżywania muzyki i celebrowania tego, co nas łączy. W programie znajdą się również inne wybitne kompozycje, które w różny sposób opowiadają o patriotyzmie, miłości do ojczyzny, wolności i przywiązaniu do Polski. Ich zestawienie pozwoli spojrzeć na te tematy z różnych perspektyw – przez pryzmat wielkich przebojów, osobistych historii i emocji, które nie tracą swojej aktualności.
Przyjdź. Zaśpiewaj z nami. Bądź częścią tego wyjątkowego święta.
Niepoległej – symfonicznie!
Pamięć wybiórcza
Historia nie sprowadza się wyłącznie do kalendarium bitew, traktatów i politycznych przełomów, o jakich dowiadujemy się z podręczników, Wikipedii i beletrystycznych opisów. Na szczęście trwa również w innego rodzaju przekazie: w szczególnej pamięci muzycznej. Ale też nie chodzi tu, a w każdym razie nie dziś, o muzykę pisaną „ku czci” i na zamówienie, dla upamiętnienia wyjątkowych zdarzeń. Myślę o muzycznym soundtracku dnia powszedniego. O piosence jako o poniekąd przypadkowym, ale przez to pełnym spontanicznej emocji świadku historii i zarazem towarzyszu naszej codzienności. Piosenka jest przecież zawsze świadkiem swojego czasu i przez to ocala coś mało uchwytnego w historiograficznych opracowaniach — sposób przeżywania miłości, tęsknoty, potrzebę niezależności. Jej najważniejszym atutem staje się pamięć prywatna i zbiorowa, wierna szczegółom albo przekształcająca dawne doświadczenia w ponadczasowe symbole. Dlatego też ta historia zapisana w dźwiękach, choć nie rości sobie prawa do obiektywnego albo całościowego ujęcia, to migawka pamięci uchwycona w biegu, wybiórcza – ale przez to tak droga.
Najdalej w przeszłość prowadzą „Jesienne róże”. Tango Artura Golda do słów Andrzeja Własta powstało w 1932 roku, w świecie warszawskich rewii i dancingów. Krążyło w warszawskich mieszkaniach i salonach wśród tańczonych par i w wirowaniu płyt wytwórni Syrena. Śpiewali je między innymi Tola Mankiewiczówna i Mieczysław Fogg. Gdy Polska podpisywała ze Związkiem Sowieckim pakt o nieagresji, a dyplomacja szukała gwarancji bezpieczeństwa dla państwa, ta piosenka opowiadała o kruchości uczuć. Wspólny czas, który dopiero w późniejszym kontekście nadał przedwojennemu tangu ton pożegnania z dotychczasowym światem.
Nie wszystko jednak, co w wykonaniu Fogga brzmi jak echo międzywojnia, rzeczywiście z niego pochodzi. „W małym kinie”, z muzyką Władysława Szpilmana i słowami Ludwika Starskiego, ma fonograficzną historię sięgającą „zaledwie” 1960 roku. To sentymentalne, melancholijne spojrzenie w przeszłość, przebrane w kostium przedwojennego przeboju. Gdy Polska Gomułki oddalała się już od obietnic Października, a w Nowej Hucie dochodziło do brutalnie tłumionej obrony krzyża, Fogg przywoływał intymność dawnego kina. Nie komentował – przypominał raczej, że żyjąc jednocześnie w trudnym czasie teraźniejszym, mamy też osobną, intymną przestrzeń przeszłości.
Podobne „okienko” prywatności otwiera „Mój dom na ciebie czeka” Jerzego Połomskiego. Kompozycja Arno Babadżaniana z polskim tekstem Edwarda Fiszera znalazła się wśród największych przebojów wokalisty na płycie datowanej na rok 1966. Można usłyszeć w tej piosence doświadczenie rozłąki, tęsknoty, jest w niej wyrażona pięknym poetyckim tekstem miłość do nieobecność ukochanej. Dom pozostaje miejscem pełnym wspomnień, ale i niespełnionych uczuć.
Dwa lata później powstał „Biały krzyż” Krzysztofa Klenczona i Janusza Kondratowicza. Rok 1968 to w polskiej historii protesty studenckie, antysemicka kampania i udział wojska w inwazji na Czechosłowację. Piosenka Czerwonych Gitar zwracała się jednak ku wciąż żywej pamięci i doświadczeniu wojny i partyzantki. Jej genezę wiąże się z ojcem kompozytora, Czesławem Klenczonem, żołnierzem AK i powojennego podziemia, ukrywającym się przed represjami aż do 1956 roku. Osobista historia stała się więc inspiracją dla muzycznej, aluzyjnej opowieści o tych, których los próbowano wymazać i wyrzucić poza nawias pamięci.
Muzycznym symbolem początku kolejnej dekady stał się „Jej portret” – niezwykle intymna, liryczna refleksja. Zanim powstała piosenka, Włodzimierz Nahorny skomponował w 1971 roku muzykę instrumentalną na smyczki. Rok później słowa dopisał do Jonasz Kofta, tekst był zaś odpowiedzią na pytanie jego żony: „a czy ty cokolwiek wiesz o mnie? Jaka ja naprawdę jestem?” Piosenka, która tylko z pozoru jest świadectwem męskiej bezradności wobec tajemnicy kobiecości, stała się ponadczasowym przebojem. Do jej sukcesu przyczyniła się w niemniejszym stopniu niż twórczy wkład duetu Nahorny-Kofta niepodrabialna interpretacja Bogusława Meca, za którą piosenka zdobyła nagrodę w Opolu w 1972. I tak oto w Polsce wczesnego Gierka, zapatrzonej w modernizacyjne obietnice, powstał portret wymykający się wszelkim politycznym uniesieniom.
W 1981 roku Perfect krzyknął: „Chcemy być sobą” i to osobiste wezwanie Zbigniewa Hołdysa do niezależności i prawa wyrażania siebie niemal natychmiast stało się z głosem wspólnotowego doświadczenia. To był czas „Solidarności” i solidarności. Nadziei i entuzjazmu. Czas pogrzebany 13 grudnia wprowadzeniem stanu wojennego. To potem publiczność zaostrzyła polityczną wymowę tekstu, zamieniając słowa refrenu na „chcemy bić ZOMO”, a piosenka stała się w ten sposób zawoalowanym, niedopowiedzianym manifestem.
W 1986 roku Peter Gabriel i Kate Bush nagrali „Don’t Give Up”. Impulsem była fotografia Dorothei Lange ukazująca amerykański Wielki Kryzys, a współczesnym odniesieniem — bezrobocie w Wielkiej Brytanii. W Polsce, po mrocznym czasie stanu wojennego, przyszedł czas amnestii dla więźniów politycznych, który miał się stać jednym z etapów drogi ku przyszłym rozmowom władzy z opozycją. Wtedy jednak nie odbierano tego tekstu jako metafory sprawa Polski, lecz raczej jako uniwersalne wezwanie do podjęcia trudu wytrwania.
U schyłku dramatycznej dekady 80. piosenka „Nie pytaj o Polskę” Grzegorza Ciechowskiego (1988) personifikowała Polskę-kobietę, kochankę. Brzmiały w jej tekście gorzkie refleksje kogoś, który nie potrafi odejść, choć wydaje się, że powinien, bo nie ma już w nim nadziei. Tym czasem w kraju na nowo rozgorzały strajki i zaczynała wyłaniać się wizja nowego rozdziału negocjacji.
„Arahja” Kultu z tekstem Kazika Staszewskiego, wydana w 1988 roku, mówiła o rozdarciu i podziałach. Jej pierwotny, roboczy tytuł — „Nowa piosenka o Berlinie” — wskazywał konkretną inspirację: miasto przecięte murem. Obraz ten wymknął się geograficznej dosłowności, stając się przez dekady aktualną metaforyczną figurą podzielonych wspólnot i skłóconych ludzi.
„Kocham wolność” Bogdana Łyszkiewicza zbiegło się niemal co do dnia z historycznym przełomem. Powstałe na przełomie 1988 i 1989 roku, na Liście Przebojów Trójki zadebiutowało 10 czerwca 1989 — sześć dni po częściowo wolnych wyborach. Na albumie „O! Ela” Chłopców z Placu Broni ukazało się rok później. Prostota i uniwersalna siła tytułowej deklaracji i całego tekstu pozwoliła piosence pozostać czymś więcej niż tylko bieżącym komentarzem do tamtej, historycznej chwili.
Bywa, że piosenki pozwalają odnaleźć punkt, w którym wielka historia przecina się i przenika z osobistym, jednostkowym doświadczeniem. Odwołują się też do tkwiących w naszej pamięci i wyobraźni kinowych obrazów. „Dumka na dwa serca” Krzesimira Dębskiego i Jacka Cygana, nagrana w 1998 roku przez Edytę Górniak i Mieczysława Szcześniaka, towarzyszyła ekranizacji „Ogniem i mieczem”, przenosząc słuchacza ku XVII-wiecznej Rzeczypospolitej. Z kolei „Stare drzewa” Korteza napisane do filmu „Kamerdyner” z 2018 roku stały się zwierciadłem losów Polaków, Kaszubów i Niemców na Pomorzu w latach 1900–1945.
Podobnie jak „To świt, to zmrok” („Sunrise, Sunset”) ze „Skrzypka na dachu” synchronizuje cykl kosmicznego zegara i codziennej przemiany dnia w noc, z doświadczeniem rodzinnych przemian pokoleniowych. Piosenka Jerry’ego Bocka i Sheldona Harnicka pochodzi z musicalu wystawionego w 1964 roku, a potem zekranizowanego w legendarnej produkcji Normana Jewisona. Polska premiera odbyła się w Łodzi 5 maja 1983, jeszcze podczas obowiązywania stanu wojennego. Opowieść o Anatewce około 1905 roku należy do bliskiego nam dziedzictwa tej części Europy. Tekst o dorastaniu dzieci przypomina, że nurt dziejów ostatecznie zawsze przepływa przez nasze domy, nasze miłości i rozstania.
Dzięki piosence historia przestaje być odległym, abstrakcyjnym tłem teraźniejszości. Nabiera ludzkiego wymiaru i mówi ludzkim głosem: ma oddech, puls, niepowtarzalną barwę. Jeden motyw instrumentalny potrafi wywołać lawinę wspomnienia i wzruszeń. Każda niesie okruch emocji, z których składa się nasze wspólne w niej doświadczenie. To Ojczyzna, której historia dzieje się i trwa także w nas.
Andrzej Sułek
Dziennikarz muzyczny Programu 2 Polskiego Radia
Koncert symfoniczny
27 listopada 2026 19:00