Wybitni uczestnicy XVIII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie

• Ludwig van Beethoven (1770-1827)
  III Symfonia Es-dur „Eroica”, op. 55

  • Allegro con brio

  • Marcia funebre. Adagio assai

  • Scherzo. Allegro vivace

  • Finale. Allegro molto

• Przerwa

• Fryderyk Chopin (1810-1849)
  II Koncert fortepianowy f-moll, op. 21

  • Maestoso

  • Larghetto

  • Allegro vivace

Napoleon Bonaparte rządził Francją w latach 1799–1814. Prowadził liczne wojny, również z państwami zaborczymi. Polacy pokładali w nim wielką nadzieję na odzyskanie niepodległości. Już podczas walk na Półwyspie Apenińskim młody generał Bonaparte został przez nich obdarzony ogromnym kredytem zaufania. Polacy ochoczo wstępowali do Legionów, licząc na pokonanie Austriaków. Uczestniczyli wprawdzie w cudzej wojnie, jednak zakładali uzyskanie pomocy w przyszłości. Z tym większym zdumieniem przyjęli wiadomość o zawartym przez Francję pokoju. Na znak protestu wielu żołnierzy opuściło Legiony. Pozostałych, w celu stłumienia powstania, Bonaparte odesłał na wyspę San Domingo. Pomimo instrumentalnego potraktowania, wiara Polaków w Napoleona bynajmniej nie osłabła.

W 1807 r. utworzone zostało Księstwo Warszawskie. Polacy uzyskali względną wolność, chociaż formalnie wciąż byli zależni od Francji. Jako władca Napoleon najpierw myślał o dobru swojego narodu, dopiero potem o Polsce. Zaczął roztropnie rozgrywać sprawę polską. Oprócz zaprawionych w bojach żołnierzy zyskiwał także strefę buforową przeciwko Rosji – gdyby ta w przyszłości chciała zagrozić interesom francuskim. W związku z tym potrzebował silnego państwa polskiego w Europie Środkowo-Wschodniej. Pomimo nacisków ze strony Polaków nie zdecydował się jednak na udzielenie im gwarancji niepodległości i określenie przebiegu polskich granic. Taka postawa wiązała się ze zobowiązaniami wobec cara Aleksandra I przyjętymi w Tylży.

Kres istnieniu Księstwa Warszawskiego położyła klęska Napoleona w wyprawie na Rosję w roku 1812. Mimo ofiarnej służby żołnierza polskiego nie udało się opanować naporu wroga. Ostatnim ważnym aktem waleczności była bitwa pod Lipskiem, podczas której Józef Poniatowski został mianowany Marszałkiem Francji. Poległ, osłaniając odwrót Napoleona.

Polacy, walcząc u boku Bonapartego, nie w swojej sprawie i nie na ojczystych terytoriach, lecz w interesie Francji oraz w imię realizacji jej celów, liczyli na odzyskanie niepodległości. Jeśli zamiary Polski i Napoleona stawały się zbieżne, cesarz wykorzystywał taki stan rzeczy do rozbudzania nadziei wśród Polaków. Choć żołnierze polscy złożyli daninę z krwi, i tak trafili do strefy wpływów rosyjskich, co było pokłosiem polityki Bonapartego.