Ułatwienia dostępu

Program

Tadeusz Szeligowski Suita lubelska na małą orkiestrę
Tadeusz Szeligowski Wesele Lubelskie. Suita na małą orkiestrę, sopran i chór mieszany
Zygmunt Noskowski II Symfonia c-moll „Elegijna”

Wykonawcy

Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Lubelskiej

Akademicki Chór Politechniki Lubelskiej

Elżbieta Krzemińska – przygotowanie chóru

Joanna Freszel – sopran

Piotr Wijatkowski – dyrygent

Opis

Tadeusz Szeligowski, którego 130. rocznicę urodzin obchodzimy w 2026 roku, należy do postaci kluczowych dla polskiej kultury muzycznej XX wieku – zarówno w roli kompozytora, jak i pedagoga. Suita na małą orkiestrę doskonale ukazuje rys jego neoklasycznego języka: umiejętność spajania przejrzystej, oszczędnej instrumentacji z wyrazistą melodyką i rytmiką. Kameralna obsada, zamiast krępować twórcę, pozwala mu na niezwykle precyzyjne różnicowanie barw i faktur. W muzyce Szeligowskiego wyczuwalna jest znajomość europejskich tendencji pierwszej połowy XX wieku, ale również przywiązanie do polskiej tradycji melodycznej i rytmicznej. Suita na małą orkiestrę jest przykładem muzyki, w której współczesny język kompozytorski pozostaje komunikatywny, a forma wynika z wyrazistego porządkowania materiału muzycznego.  

Wesele lubelskie zajmuje w tym programie miejsce szczególne nie tylko ze względu na swoją tematykę, lecz także na związki kompozytora z Lublinem. Szeligowski przez kilka lat był związany z lubelskim środowiskiem muzycznym, a jego działalność pedagogiczna i organizacyjna miała znaczący wpływ na rozwój życia muzycznego miasta. W suicie kompozytor sięga po autentyczny folklor Lubelszczyzny, nie poprzestając na prostym cytowaniu melodii, lecz czyniąc z nich tworzywo dla własnej, dojrzałej wypowiedzi artystycznej. Obecność sopranu i chóru mieszanego poszerza paletę środków o element wokalny, który pozostaje integralną częścią orkiestrowej narracji. Muzyka przywołuje rytuały, tańce i śpiewy obrzędu weselnego, będąc jednak ich swobodną stylizacją, a nie rekonstrukcją. Szeligowski opracowuje materiał ludowy w sposób charakterystyczny dla polskiej muzyki XX wieku, zestawiając rytmiczną żywiołowość z fragmentami bardziej lirycznymi i wykorzystując możliwości niewielkiego zespołu orkiestrowego do uzyskania różnorodnych barw. Kompozytor udowadnia, że tradycja muzyczna przeniesiona z przestrzeni obrzędu do sali koncertowej zachowuje swój pierwotny koloryt i autentyczną siłę ekspresji. 

 II Symfonia c-moll Zygmunta Noskowskiego, określana mianem “Elegijnej”, należy do najważniejszych dzieł polskiej symfoniki drugiej połowy XIX wieku. Noskowski – kompozytor, dyrygent i pedagog – tworzył w okresie, gdy rozwój rodzimej muzyki artystycznej pozostawał silnie związany z poszukiwaniem własnego języka oraz podtrzymywaniem tradycji narodowej. “Elegijna” wyróżnia się rozbudowaną formą i wyraźnym napięciem emocjonalnym, charakterystycznym dla dojrzałego romantyzmu. Ciemna tonacja c-moll, szerokie frazy melodyczne oraz kontrast pomiędzy fragmentami dramatycznymi a lirycznymi nadają dziełu poważny, skupiony charakter. Kompozytor posługuje się orkiestrą w sposób świadomy i przejrzysty, pozwalając poszczególnym grupom instrumentów przejmować i rozwijać materiał tematyczny. Kluczem do architektury utworu jest ciągłe przekształcanie motywów – tematy powracają w zmienionych kontekstach, budując spójność całej kompozycji. Symfonia ukazuje Noskowskiego jako twórcę dobrze zakorzenionego w europejskiej tradycji symfonicznej, a zarazem poszukującego indywidualnego sposobu jej przekształcenia.  

Zestawienie dzieł obu kompozytorów ukazuje fascynującą panoramę polskiej muzyki: od późnego romantyzmu Noskowskiego po XX-wieczne zainteresowanie folklorem i nowoczesnymi środkami kompozytorskimi Szeligowskiego. 

sygnet z logo

Newsletter

Dołącz do naszego newslettera i bądź kulturalnie na bieżąco.